Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

'Al die types op het Stedelijk, daar put ik nog altijd uit'

Gepubliceerd op 16-12-2015

Sjamke de Voogd, eindexamen 1989

 

Master in econometrie. Tweede prijs Leids Cabaretfestival in 2001 samen met zus Nellerike. Aansluitend als cabaretduo Zusje Voogd toeren langs de Nederlandse theaters en sinds 2008 leading ladies in de shows van Vet Kindercabaret. “Ik ben verslaafd aan theater,” zegt Sjamke de Voogd. Naast haar werk als cabaretière verzorgt zij de marketing van openluchttheater Caprera in Bloemendaal, schrijft ze theaterrecensies en zit ze zeker twee keer per week als publiek ergens in een theater. Een theatermens, pur sang.

 

Denkend aan het Stedelijk
“Dan denk ik aan de diversiteit én authenticiteit van alle mensen die op die school zaten. Eén ding hadden we gemeen: we waren allemaal slim. Dus daar kon je niet mee scoren, maar je kon er ook niet mee gepest worden. Al die verschillende types die er rondliepen, van punker tot nerd en alles daar tussenin, alles kon. Ik heb daar ervaren dat ik mezelf mocht zijn. Toen ik onlangs met mijn zus Nellerike terugkeek op onze jaren op het Stedelijk, was het vooral de diversiteit die ons het meest is bijgebleven.”


 

Studiekeuze
“Ik was een september-leerling, eeuwig en altijd de jongste. Een laatbloeier, goed in wiskunde en biologie. Ik wilde naar de sportacademie. Geen sprake van natuurlijk in een familie waar zo’n beetje iedereen een universitaire graad heeft. ‘Sportacademie is een cursus, leuk voor erbij, maar niet als hoofdopleiding’, vonden mijn ouders. Mijn tweede keus was de toneelschool. Je begrijpt: idem dito, toneelspelen was een leuke hobby, maar geen serieus toekomstperspectief. Toen maar een beroepskeuzetest. Daar kwamen allerlei bèta-dingen uit en econometrie. Nóóit van gehoord, maar na de open dag van de UvA leek het me best interessant. Het was ook interessant, maar gortdroog. Ik ben blij dat ik het heb afgemaakt, hoewel ik er nooit iets mee gedaan heb.”

 

Altijd theater
“Mijn zus en ik waren al jong gefascineerd door theater, groeiden in de jaren ’70 op met Potvoordrie Kindercabaret van Hetty Heyting. Bedachten op de lagere school toneelstukjes, maakten hoorspelen, traden thuis letterlijk op tussen de schuifdeuren. Op het Stedelijk voerden de leerlingen destijds stukken van Shakespeare op in de Leidse Schouwburg. Deden wij natuurlijk auditie voor, want dat leek ons wel leuk. Ook bij onze studentenverenigingen deden we mee met theaterproducties. Toen we als cabaretduo deelnamen aan het Leids Cabaretfestival leverde ons dat een tweede prijs en een impresariaat op. Als je voor volwassenen speelt treed je vier, vijf keer per week op, wat echt hard werken is: voor de file uit om 3 uur ’s middags naar het theater en ’s nachts om 1 uur pas weer thuis. Na een aantal jaar waren we tegelijk zwanger en hebben we ervoor gekozen om pas op de plaats te maken. Om een poosje onze kinderen zelf in bed te kunnen leggen. In die periode ontstond ook het plan voor kindercabaret, naar ons voorbeeld Potvoordrie.”

 

Vet Kindercabaret
“Sinds 2008 treden we op met Vet Kindercabaret, voor kinderen van 5 tot 11 jaar. Als zussen heb je het voordeel van aangeboren gelijke timing, we kunnen heel symmetrisch en synchroon bewegen. En we hebben aan een half woord genoeg: wat? o dat! ja, logisch. Sinds kort hebben we een mannelijke theaterpartner, Jillis Slingerland, die dan roept: wat bedóelen jullie in godsnaam?
Het is belangrijk dat er ook een vent op het podium staat, om de jongetjes aan te spreken. En met zijn drieën kun je pactjes vormen: twee tegen één, in steeds wisselende samenstellingen. Net als bij Potvoordrie gaat het bij ons kindercabaret vaak over thema’s als verliefd zijn, gepest worden, gezeur aan tafel en herrie op de achterbank. Die zijn in feite tijdloos.”

 

Invloed van het Stedelijk
“In mijn vak ben je gebaat bij een klassieke opleiding. De klassieke talen stimuleren je taalgevoel, wat je goed kunt gebruiken als je mooie zinnen wil schrijven of taalgrappen wil maken. Ook ons oog voor bijzondere typen mensen is op het Stedelijk begonnen. Daar hebben we er zo veel gezien. Echte punkers, jongens met hanenkammen en veiligheidsspelden in het oor. De rasnerds, met Apple-jasjes. Maar ook een meisje op klompen dat altijd met een rieten mandje liep. Ik zat in de klas bij Jim T., de vermeende balpenmoordenaar. Al die types, verhalen en de tegenstellingen tussen mensen, daar put ik nog altijd uit.”

 

Toekomst
“Over 10 jaar? Dan staan we nog ergens op de planken, misschien wel weer met volwassenencabaret. Ik droom er ook van om ooit programmeur/directeur van een theater te worden. Maar altijd in combinatie met zelf optreden, dat zou ik niet willen missen. Dus dan programmeer ik gewoon mezelf."

 

Interview en tekst: Carla van Elst

 

Sjamke de Voogd anno nu:

 

En zo zag het er vroeger uit: Sjamke en Nellerike in een remake van Shakespeares Much ado about nothing, door Nanne en Aukelien van Hoytema. "Wij speelden zussen (kamermeisjes) en waren erg blij met de synthetische gele kriebelstofjurken. NOT ;-)."