Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

Column

'Het is mogelijk ons bestaan te vergelijken met een gepluimd zaadje dat gedragen door de grillige lentewind doelloos rondzweeft voor het toeval het terecht doet komen op een onverschillige aarde. Maar terzelfder tijd is het mogelijk om het bestaan van het toeval volledig te ontkennen. Wat gebeurd is, is duidelijk gebeurd, en wat nog niet gebeurd is, is duidelijk nog niet gebeurd. Met andere woorden, wij leven van moment tot moment, ingeklemd tussen het ‘alles’ achter ons en het ‘niets’ voor ons. Hetgeen betekent dat er geen ruimte is voor toeval. In feite is het verschil tussen beide zienswijzen echter niet bijzonder groot. Zoals dat bij de meeste tegenstrijdige zienswijzen het geval is, staat dezelfde soep gewoon bekend onder twee namen.’ Met dank aan Haruki Murakami in zijn boek ‘De jacht op het verloren schaap

 

Ik voel me als het gepluimde zaadje wanneer we geconfronteerd worden met ernstig leed, een docent die ongeneeslijk ziek blijkt te zijn, een leerling die een van zijn ouders verliest, het onbeschrijfbare leed in de burgeroorlog in Syrië.
Tegelijkertijd is er die andere kant: de crisis en de verwarring waarin heel Nederland zich lijkt te bevinden. Meningen, visies, filosofieën buitelen over elkaar heen om de angst te bezweren die over ons gekomen lijkt te zijn. Het gebeurt allemaal, het gebeuren is massief, ontsnapping niet mogelijk.

 

En tegelijk doet het Stedelijk Gymnasium Leiden zijn best om tussen beide uitersten in te laveren en heel bewust en heel oprecht te streven naar een school waar het goed toeven is en waar veel geleerd wordt. We begonnen dit schooljaar met een prachtig lustrum en de bijzondere activiteiten volgden en volgen elkaar in snel tempo op. Allemaal geen toevallige maar heel bewust gekozen activiteiten, voortkomend uit het verlangen van medewerkers van het SGL iets moois neer te zetten.

 

De afgelopen weken mochten we de nieuwe leerlingen en hun ouders ontvangen. Verschillende ouders kwamen me na afloop vertellen hoe trots de voorlichters spraken over hun school. Dat is fijn om te horen en iets om vervolgens weer trots op te zijn. Toch mag ons dat niet de ogen doen sluiten voor nieuwe uitdagingen voor het onderwijs anno 2014. We krijgen langzamerhand een andere groep kinderen binnen. Kinderen die drukker zijn, minder gecharmeerd van het schoolse leren, zeer vaardig in het omgaan met beelden en ICT.

 

Tegelijkertijd worden de eisen in de maatschappij explicieter. Als 18-jarige moet je je al snel in een ratrace storten, van het ene examen naar het andere, van de ene presentatie naar de andere en vooral van de ene zelf- of groepsevaluatie naar de andere. Dat betekent dat we daar ook rekening mee moeten houden in onderwijs dat veel meer ruimte moet gaan geven aan het ontwikkelen van intrinsieke motivatie en het ontwikkelen van allerlei metacognitieve vaardigheden van leerlingen. Motivatie als opbrengst van ons onderwijs naast kennis. Kunnen reflecteren over wat je wilt en je eigen prestaties kunnen evalueren naast het halen van een goed cijfer voor je toets. Werk aan de winkel!

 

 

Hans Buijze, maart 2014