Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

De gelovige gymnasiast

Gepubliceerd op 07-12-2014

Het Stedelijk Gymnasium Leiden is een openbare school. Dat betekent dat alle geloven in principe welkom zijn, maar voelen de gelovige leerlingen dat ook zo? De ontkerkelijking is in Nederland al jaren aan de gang. Velen van ons zijn dus niet meer gelovig. Houden wij daardoor als leerlingen zónder geloof wel voldoende rekening met leerlingen mét een geloof? Of word je als moslim bij ons op school al snel uitgemaakt voor jihadist? En wat vinden de gelovige leerlingen zelf eigenlijk van de onrust in het oosten? 

 

Shoshanah (15) en Chaima (15) zijn gelovig. Shoshanah is joods en Chaima – toevallig aangesloten bij de moskee tegenover Socrates – is moslim. Shoshanah heeft tot haar twaalfde Hebreeuwse les gevolgd, met als afsluiting haar bat mitswa. Chaima volgt nog steeds Marokkaanse les.

Volgens Chaima en Shoshanah kan je school heel goed combineren met een geloof. Bij grote feestdagen zoals Jom Kipoer of het Suikerfeest krijgen ze gewoon vrij. School en geloof kunnen dus heel goed samengaan, al zijn vervelende opmerkingen niet altijd te vermijden.
 
Gepest of andere problemen
Gepest worden Chaima en Shoshanah allebei niet. “Ik krijg soms wel Holocaustgrappen over me heen,” zegt Shoshanah. “Ik zeg er dan niks van, omdat ik geen reactie wil zo van: het was maar een grapje hoor.” Chaima zegt dit ook zo te ervaren. Voor de rest voelen ze zich wel geaccepteerd op school, door leraren én leerlingen.
Ze vinden wel dat er soms veel nadruk op het christendom wordt gelegd. “Bij Nederlands hebben wij het nu over het christendom en bij kunstbeschouwing gaat het er ook de hele tijd over. Ik vind het in principe niet erg, maar als je het zo vaak hoort, wordt het een beetje irritant,” zegt Shoshanah. “Het gaat altijd over het christendom en nooit over de islam of het jodendom,” voegt Chaima toe.
 
Wereldgeloven en wereldproblemen
Zeggen dat je moslim of joods bent lijkt op dit moment op zijn minst beladen, door de dagelijkse berichten over terreurdaden van jihadisten of over acties van Israël in Gaza.
 
Hoe kijken jullie daar tegenaan? Word je daar wel eens op aangesproken?
Chaima: “Wat mij betreft zijn er twee soorten moslims: extremistische moslims en gewone moslims. Die gewone moslims vinden dat de extremistische moslims niet goed bezig zijn. Helaas kunnen sommige mensen het verschil tussen die twee groepen niet zien. Eigenlijk zijn de extremistische moslims überhaupt geen moslims. Het zijn gewoon extremisten.”
 
En als je gevraagd wordt naar je mening over jihadisten, heb je dan het gevoel dat je je moet verdedigen? Omdat jij ook moslim bent?
“Ja, soms wel, maar dat is dan vaak weer tegen die mensen, die denken dat alle moslims hetzelfde zijn.’
 
Ervaar jij dat ook zo, Shoshanah, als het gaat om het conflict Israël/Gaza?
“Ik vind wel dat Israël zou mogen bestaan, maar ik ben over het algemeen wel tegen hoe Israël actie onderneemt tegen Gaza en vooral het feit dat gewone burgers vaak slachtoffer zijn. Maar er zijn ook joden die dat niet met me eens zijn.”
 
Maar Israël is toch de ‘joodse’ van de twee kanten? Voelt dat dan niet als volksverraad? 
“Nee, integendeel. Dat heeft er voor mij helemaal niks mee te maken. De staat Israël is niet belangrijk voor het jodendom. Het land heeft, ook voor mij, wel een religieuze en historische betekenis. Het conflict heeft überhaupt niks met het jodendom te maken. Sommige mensen zeggen dat joden en Israëliërs hetzelfde zijn. Dat zijn de mensen die het conflict maken tot een geloofskwestie.”
 
Interview en tekst: Hanna Hodgetts
 
Foto: Chayim B. Alevsky

Reacties

12-12-2014

Marinus de Hooge

Ik wil graag reageren op de stelling van Shoshana dat de Staat Israel niet belangrijk is voor het Jodendom en dat het conflict in het Midden Oosten niet gaat om het Jodendom. De staat Israel is opgericht om Joden aan de Christelijke Pogroms (de Crhistenen hebben meer Joden vermoord dan moslims) te ontkomen. Israel is de ultieme vluchtplaats en veilige plek waar Joden zich kunnen verdedigen tegen de niet Joodse vijand. Dat is het idee achter Israel, en het is de religieuze bakermat van het Jodendom. In de Joodse liturgie is het land al een kleine 2000 jaar het centrum van het Jodendom. Bij Pesach zeggen we "volgend jaar in Jeruzalem"....hoezo is Israel dan niet belangrijk. Er zijn ook Israelies die niet Joods zijn. Dat is een minderheid, en die dienen ook vaak vrijwillig in het Israelische leger. Ik ken er zelf verschillende, zowel moslims als christenen. Verder zijn de meeste Israelies Joods en dus Israelies 95% van de tijd Joods. En het conflict in het Midden Oosten is vanuit de kant van Israel geen religieus conflict, maar wel vanuit de IS, Hezbollah an Hamas... Als ik als Jood mij morgen meld bij de ambassade van Israel krijg ik direct de Israelische nationaliteit. Wat Shoshana zegt wordt niet zo gezien door de overgrote meerderheid van Joden..het is haar mening, maar het klopt gewoon niet...dat kan ik u zeggen als 51 jaar oude Jood en vader van een 6e klasser bij u op school...

12-12-2014

marjolein groenendijk

Helemaal eens met de nadruk op het christendom in de meeste lessen. Dat komt natuurlijk omdat in West Europa dit honderden jaren het dominante geloof was. Dat is veelal verankerd in onze cultuur. Ik zou er voor pleiten om onze kinderen veel meer kennis te geven over andere dominante geloven in de wereld om zo de verdraagzaamheid te vergroten. Ik ben zelf trouwens overtuigd atheïst maar dat neemt niet weg dat ook ik geïnteresseerd ben in andere mensen en hun overtuigingen. Ik geloof nu eenmaal niet in een god maar in meer in energie en wetenschap.

20-12-2014

Shoshanah

De nuance is een beetje verloren gegaan in het interview, waardoor mijn mening niet echt duidelijk is.