Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

De passie van ... Anjo Roos

Gepubliceerd op 22-03-2016

Vrolijk gekleurde sari’s en sobere uniformen. Grote luxe flats met daartussen schamele hutjes. Schoolgebouwen met bewakers voor de deur en daar tegenover een vuilnisbelt. India is gevuld met tegenstellingen en in november 2015 kwam daar nog eentje bij. Naast alle Indiase docenten was er nu ook een Nederlandse: niemand minder dan onze eigen Anjo Roos. Op 11 november vloog zij naar het plaatsje Chennai, om daar leraren te leren om beter les te geven.

 

Een paar maanden daarvoor was haar zoon op die school. Toen zij het daar over een plan hadden om een Nederlandse leraar te vragen om de leraren les te geven, dacht hij gelijk aan zijn moeder. Met haar ervaring als docent en cursusleider was zij een goede kandidaat. Een snel overleg met het Stedelijk in Leiden en ze was geboekt.

 

Eenmaal daar was haar taak om de docenten te leren beter les te geven en dat bleek een hele klus. “Leraren denken altijd dat ze alles beter weten,” zegt ze zelf. En om daar dan als buitenlandse te komen en ze te moeten vertellen dat hun methodes verbeterd kunnen worden, is best pittig. Maar ze geeft wel aan dat het een groot voordeel was dat ze zelf ook lesgeeft. “Ik kan me beter inleven in hun situatie. Met kinderen doe je dat de hele tijd.” De cursus richtte zich vooral op activerende didactiek: het motiveren en ondersteunen van leerlingen. Daarover gaf ze negen workshops, waarvan ze zelf zegt dat ze allemaal erg leuk en grappig waren.

 

Ze kreeg een positieve respons op haar manier van lesgeven, die blijkbaar erg veel verschilt met die in India. De lessen daar duren 40 minuten en de docent is bijna de hele les aan het woord. De leerlingen leren door alles hardop mee te dreunen. Huiswerk of opdrachten zijn er nauwelijks. Ook wordt het boek niet opengeslagen.
Veel hiervan heeft mevrouw Roos echter niet meegemaakt door de enorme regenval. De leerlingen kregen een speciale ‘Rain Holiday’ en mochten thuis blijven. De docenten moesten daarentegen door weer en wind gewoon naar school. Maar de schoolgebouwen waren dus bijna helemaal leeg. Pas na een week of twee druppelden de leerlingen weer langzaam binnen en de uitgestorven hallen vulden zich weer met geluid.

 

Naast de lesmethode zijn ook de leerlingen anders. Ze zijn een stuk gemotiveerder dan leerlingen in Nederland. Hier vinden we het vanzelfsprekend dat we dingen zelf mogen bepalen, daar vinden ze het een eer.Ook spreken ze erg goed Engels. De Leidse lesmethode beviel zowel leerlingen als leraren. Ze waren allemaal erg positief over de cursus.

 

Maar het hoogtepunt kwam eigenlijk achteraf. Als bedankje van de school kreeg Anjo Roos een prachtig gekleurde sari, wat daar de traditionele dracht van de docenten is. Over het algemeen heeft ze het erg naar haar zin gehad. Maar ze was toch wel blij om weer thuis te komen. “Het was me daar toch wel een beetje te benauwd.”

 

Of ze nog eens terug wil? Erg graag! Maar niet meer tijdens de Nederlandse schooldagen. Al het vervangen van lessen en het inhalen van stof bleek toch een beetje onhandig. Maar gelukkig is het vakantieschema daar anders. En met de vraag of ze terug wil komen al gesteld, zal dat geen probleem worden. Een warm onthaal kan ze daar zeker weer verwachten.

 

Tekst: Afra Peetoom