Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

Drama opdrachten zijn niet mis

Gepubliceerd op 05-04-2015

“Eigenlijk is mijn belangrijkste doel als docent Drama, naast het literair-historische kennisdoel en dat van de sociale groepsdynamica, om het ontologische aspect aan te boren: het ‘wie ben ik en waar sta ik voor?’. Leerlingen kennis laten maken met en bewust te laten zijn van hun persoonlijkheid en of ze dat durven te laten zien.”

Aan het woord is docent Peter Reijn, die lessen verzorgt voor het vak Drama dat dit jaar als proef deel uitmaakt van het curriculum van de tweede klassen op Athena en Socrates.

 

Ik mag op vrijdagmiddag op Socrates meekijken met een les. Vandaag komen twee kreten aan bod waarvan het waarheidsgehalte de leerlingen al doende moeten zien te ervaren: ‘Spel = Actie’ en ‘Denken = Doen’.

 

De eerste oefening is een spelvorm in tweetallen waarbij de één een actie moet uitbeelden die de ander bedenkt. Tijdens het uitbeelden moeten ze op de vraag ‘wat doe je?’ een ándere actie benoemen die hun opponent  vervolgens moet uitbeelden. En zo steeds om en om. De winnaar mag blijven, de verliezer  maakt plaats voor de volgende uit de kring van toeschouwers. ‘Ehh’ en te lang wachten betekent dat je af bent.

De tweede oefening is een klein toneelstukje á deux, waar bepaalde opdrachten aan gekoppeld zijn waardoor de dialoog, als het goed gaat, een hoog absurdistisch gehalte krijgt.

 

Niet mis, deze opdrachten. Vond ik.

 

En hoewel de klas druk is en doet, ben ik onder de indruk van wat deze overwegend 13-jarigen elkaar, hun docent en mij als buitenstaander durven laten zien. Met een aantal bijzonder mooie momenten als uitschieter. Momenten waarop je met z’n allen in eenzelfde ruimte, zelfs even in dezelfde emotie zit waardoor deze bijna tastbaar lijkt. Omdat iemand zo moedig is om alle schijn voor even los te laten, uit het hoofd te gaan en helemaal in het moment en de opdracht te kruipen die hij of zij uitvoert.

 

 

Achteraf vraag ik Peter Reijn wanneer voor hem dit pilotjaar geslaagd is. Hij denkt even na: “Ik realiseer me heel goed dat op een school als SGL het cognitieve een groot onderdeel is van de dagelijkse focus. Misschien zelfs van de totale focus van een deel van de kinderen dat voor dit onderwijs kiest. Toneel is per definitie gevoel. Het vergt kwetsbaarheid en durf om dat te laten zien, zeker in deze leeftijdsgroep. En ook voor mij. Het is daarom iets wat we met elkaar moeten doen. Mijn jaar is geslaagd als we bereikt hebben dat het voor mij en het overgrote deel per klas mogelijk is in onszelf te gaan staan gedurende mijn les. Dat het swingt!”

 

Ik zou willen dat we vroeger ook dramalessen hadden gehad.

 

Tekst: Alexa Kuit