Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

Een jaartje ertussenuit

Gepubliceerd op 16-12-2015

Het nemen van een tussenjaar is na je middelbare school al vrij gebruikelijk. Om de wereld te ontdekken, te werken of om gewoon nog een jaar de tijd te hebben om te beslissen over je studie. Maar ook tussenjaren ín je schoolperiode worden steeds gebruikelijker. Steeds vaker trekken leerlingen halverwege hun schoolcarrière naar het buitenland om daar een (half) jaar te verblijven.

 

Zo ook Laurine uit klas 4 van Socrates. Begin vorig jaar vertrok ze op 15-jarige leeftijd met haar familie naar de Verenigde Staten. Ze verbleef een jaar in West Hartford, een stadje aan de oostkust, tussen New York en Boston. Haar vader is schrijver, haar moeder ging er werken op de universiteit. Zelf bezocht ze er een highschool en haar broer vertrok naar een college vijf uur verderop. En waarom? Omdat ze het leuk vonden! Al een tijd lang wilden zij en haar familie graag een jaar naar het buitenland en Amerika leek hen de perfecte plek. Het is natuurlijk een Westers land, net als Nederland, maar heeft toch wel een erg andere cultuur.


Als ik haar naar dit verschil vraag, komt ze meteen met een aantal concrete voorbeelden.  Zo vertelt ze dat sport heel erg belangrijk is: “Ik had daar elke dag twee uur hockeytraining en zat ook in een schoolteam.” Verder noemt ze de vaderlandsliefde: “Elke dag op school moest je voor de vlag de 'pledge of allegiance' opzeggen.” En als laatste verschil vertelt ze dat je vanwege de grote afstanden tussen alles, maar weinig vrijheid had. Je kan daar namelijk niet zoals hier in Nederland even ergens naartoe fietsen, je moet overal met de auto heen.  “Alles is heel extreem en alles was heel erg druk. Gewoon zijn kon niet echt.”


Wat vond de schoolleiding van het Stedelijk eigenlijk van de reisplannen? Kon ze er wel zomaar een jaar tussenuit? Volgens Laurine ging dit allemaal vrij gemakkelijk. Ze kreeg de keuze: of haar werk daar bijhouden en het jaar erna gewoon naar de volgende klas gaan, of sowieso een jaar blijven zitten. School is in Amerika  een stuk makkelijker dan hier in Nederland, een jaar highschool is niet hetzelfde als een jaar op de middelbare school hier. Voor Laurine was de keuze niet moeilijk: “Van tevoren had ik al het idee dat ik gewoon zou blijven zitten, zodat ik daar een leuk jaar kon hebben.”


Veel vriendinnen heeft ze er gemaakt. Doordat ze elke dag met haar hockeyteam trainde, had ze met die meisjes gelijk al een soort aansluiting en werd ze er erg close mee. De Engelse taal stond haar daarbij niet in de weg. “Wij Nederlanders spreken immers best wel goed Engels, dus dat ging best wel makkelijk,”  vertelt ze. Toch zegt ze ook dat ze het Nederlands spreken ook wel heeft gemist, want dat is en blijft natuurlijk je moedertaal.


Sowieso miste ze Nederland in het jaar dat ze in Amerika was. Hoewel het erg druk was en het tijdverschil het ook bemoeilijkte, had ze elke week wel een skypegesprek met een vriendin. Als ik vraag of ze de Verenigde Staten ook mist, nu ze hier weer terug is, beaamt ze volmondig: "Ja, en nog wel meer dan dat ik Nederland miste." Hiervoor geeft ze zelf als verklaring: “Als je hier weggaat, dan weet je dat je gewoon weer terug gaat komen. Maar toen ik daar wegging, wist ik dat ik niet snel weer terug zou komen.” 


En nu, terug in Nederland, gaat het oude leven weer gewoon door. Zelfstandig zijn, omgaan met nieuwe situaties; allemaal belangrijke dingen die je leert in zo’n 'jaartje buitenland'. En niet te vergeten: de taal. Laurines Engels is er heel erg op vooruit gegaan. Genoeg te leren dus, in zo’n tussenjaar. En natuurlijk ben je ook gewoon een mooie ervaring rijker.

 

Tekst: Lidewij Muurling