Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

Eerst maar eelt op je ziel

Gepubliceerd op 07-12-2014

Sara van Vliet, eindexamen 2006
 
Ze koos de lange weg. Om uit te komen bij het beroep dat ze altijd al wilde. Anno 2014 is Sara van Vliet arts-in-opleiding. Was die lange weg ernaartoe bewust uitgestippeld? “Echt niet! Maar je moet gewoon voor iets gaan en erop vertrouwen dat het wel goed komt. Ook omdat het niet uitmaakt wát je doet, maar waaróm je iets doet. Daarover nadenken is zeker voor een arts belangrijk, om feeling te hebben met wie je bent en waarom je doet wat je doet.”
 
Denkend aan het Stedelijk
“Dan denk ik aan docenten die mooi les konden geven. En ook aan vrijheid. Het Stedelijk is een school die ruimte geeft aan leerlingen om bijzonder te zijn, ruimte voor individuele ontwikkeling, om de dingen te ontdekken en te doen die je zelf echt leuk vindt. Je leert er dat het niet alleen om hoge cijfers gaat, maar om je persoonlijke ontwikkeling.”
 
Motivatie
“Behalve intellect heb je ook motivatie nodig voor een gymnasiumopleiding. Sommigen hebben dat vanzelf, daar was ik een voorbeeld van; voor anderen moet de school meer moeite doen. Ik denk dat je die leerlingen moet aanmoedigen om juist dingen buiten de lessen te doen. Ik vond alle buitenschoolse activiteiten op school heel stimulerend – LEMUN, Kerstactie, voorstellingen – en later ontdekte ik de intellectuele stimulans van cursussen creative writing. Als je merkt dat je ergens goed in bent, werkt dat door op andere vlakken.”
 
Studiekeuze
“Uit de persoonlijkheid- en beroepskeuzetest kwam ‘iets in de zorg’. Nu leek Geneeskunde me heel leuk, maar ik wist dat ik niet gelijk daarmee wilde beginnen. Liever eerst iets breders. Ik koos voor University College Utrecht (UCU), met het idee om later nog geneeskunde te kunnen doen. ‘Je wordt vast nog wel arts zonder grenzen’ zei mijn mentor en docent Nederlands, mevrouw Paulus, tijdens mijn diploma-uitreiking.”
 
Master en meer
“Bij UCU koos ik voor Science en daarbinnen de richting Pre-med, maar volgde ook colleges performing arts, psychologie en geschiedenis. Aan het einde van mijn eerste jaar maakte ik een field-trip naar Tanzania, waar ik erg onder de indruk raakte van het vak antrolopogie. Dat leidde tot mijn Master Medische Antropologie aan de London School of Oriental and African Studies, University of London.
Daarna startte ik in Groningen met de Zij-instroom, een bachelor-programma Geneeskunde in één jaar. In het masterprogramma loop je onder andere coschappen en doe je onderzoek. Ik ben begonnen met het onderzoeksdeel, heb een halfjaar onderzoek gedaan in Malawi, naar ondervoeding bij kinderen. Dit is ook het vooronderzoek voor mijn promotie. Nu ben ik bezig aan mijn tweede jaar coschappen, in Leeuwarden.”

You took the long way
“Ja, hè? Maar ik ervaar dat wel als een verrijking. Ik ben bijvoorbeeld blij dat ik nu pas coschappen loop en niet al op mijn 21e. Dan had ik geen weerwoord gehad op vragen van patiënten, niet per se over hun ziekte, maar juist hun persoonlijke vragen. Ik voel me daar nu sterker in. Een docent vroeg eens naar onze specialisatievoorkeur en ik zei ‘kinderarts of tropenarts’. Zijn antwoord heb ik in mijn oren geknoopt: ‘Dan moet je eerst maar een beetje eelt op je ziel kweken. Voordat je mensen gaat vertellen hoe het zit in het leven.’”
 
Plannen
“Eerst ga ik nu dokter worden, daarna misschien verder onderzoek doen. Na dit jaar wil ik naar het buitenland om stage te lopen, liefst in Afrika. Om erachter te komen wat het moet gaan worden: kinderarts of tropenarts. Daarom wil ik met veel kinder- en tropenartsen in aanraking komen, om te zien hoe zij zijn in hun werk en te ontdekken waar ik het beste tussen pas. Best lastig. Keuzes maken gaat kennelijk je hele leven door.”
 
Waar ben je over 10 jaar? 
“O jee, dan ben ik al 37. Hopelijk ben ik dan ergens in de wereld dokter en gepromoveerd, misschien met een lieve echtgenoot en een kindje. Maar vast niet in Nederland.” 
 
Interview en tekst: Carla van Elst