Mail de redactieMail de redactie

Snel naar

Rondom het klaslokaal

Dit voorwoord schrijf ik in de trein, een grijze...

USAgenda 2017-2018

Een overzicht van de leerlingactiviteiten dit...

Nieuw redactielid

De huidige leerling-redactieleden doen dit jaar...

Ideeën welkom bij de medezeggenschapsraad

In de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad...

Genomineerde roman van docente Nynke Smits

Dit jaar verscheen bij Primavera Pers de historische...

Plusklassen 2016-2017

Afgelopen jaar konden leerlingen in de onderbouw...

Romereis twee-punt-nul

De Romereis is al jaren onderdeel van het Stedelijk...

Jodelende dodo’s op Socrates

Klas 1A en 1C vielen dit jaar in de prijzen tijdens...

Interview raad van toezicht

De beide rectoren van Athena en Socrates vormen...

Toetsen

Een wervelwind van brugklassers waait door de...

-- Oproepen en mededelingen --

 

 

 

Zij die gingen

Gepubliceerd op 16-12-2015

Onlangs viel mijn oog op een overlijdensadvertentie met een bekende naam erin. Of eigenlijk is dat niet waar: ik las in de zaterdagkrant heel bewust de pagina met familieberichten door. 

 

Door: Hanneke Klaaijsen, examenjaar 1995

 

Familieberichten lezen doet iedereen, maar het heeft toch iets voyeuristisch. Onzin natuurlijk; de pagina is nou eenmaal bedoeld om de wereld te laten weten wie ons ontvallen zijn. Dus zo kwam het nieuws tot mij dat Muck Rengers was overleden: mijn vroegere lerares maatschappijleer. Alzheimer was haar de baas. 

 

Mijn gedachten dwaalden af. Zo oud was ik dus al: dat vroegere leraren aan dementie leden en dood gingen. Zo oud was ik eigenlijk al jaren. Enkele andere grondleggers van mijn kennis waren haar al voorgegaan. De eerste was mevrouw Kuyper. Ik moet student geweest zijn, toen ineens het besef doordrong dat de wereld van mijn oude school niet zo maar onveranderd bleef, hoe graag ik ook aan die veilige gedachte vasthield. Toen ik kort daarna in Rome was, stak ik een kaarsje voor haar aan in de Basilica San Clemente. In die kerk was ze een paar jaar eerder nog onze gids geweest tijdens de Romereis.

 

Mevrouw Kuyper gaf Frans. Vier jaar heb ik les van haar gehad. Ze was al op leeftijd, maar dat weerhield haar er niet van om bijzonder beweeglijk te doceren. Bij voorkeur deed ze dat ook nog zingend; ik kan me het Franse slaapliedje herinneren dat ze ons leerde. “Do do, l’enfant do, l’enfant dormira bientôt.” We waren vijftien en Franse slaapliedjes was wel het láátste waar we interesse in hadden, maar daar had zij dan weer lak aan.

 

“Stil eens eventjes”, zei ze altijd, zo’n tien keer per les, om dan met haar hanenpotenhandschrift weer een grammatica- of andere regel op het bord te krijten. “C voor o, voor u, voor a spreekt men uit als k”, was een van haar stokpaardjes. Ik prevel die regel nog vaak zachtjes voor me uit en denk dan weer even aan die excentrieke dame met haar strakke broeken en wilde haardos. ‘Madame Kwiepèr’ noemden we haar. Het allerlaatste lesuur voor het eindexamen hebben we een fles rode wijn met haar opengetrokken en geproost op de toekomst. Die voor ons nog zo veel langer zou zijn.

 

Maar nu, jaren later, was dus mevrouw Rengers aan de beurt. De vrouw die ons één schooljaar lang onderdompelde in het verplichte vak maatschappijleer. Alles kwam langs in de klas: van ex-gedetineerden tot discriminatie; van drugs tot politiek. Véél politiek, want daar hield ze van. We deden mee aan de landelijke schaduwverkiezingen en wie haar op de kast wilde krijgen, stemde Janmaat. We voerden debatten, keken meters videoband en we lazen de krant tot we niet meer konden.

 

De krant lezen was belangrijk, vond mevrouw Rengers. Opinies lezen, opinies vormen en opgroeien tot een kritische deelnemer aan de maatschappij. Misschien zou het haar goed doen om te weten dat er van haar lessen toch wel iets is blijven hangen. Ik lees nog steeds graag kranten; misschien wel mede dankzij haar. En ik probeer kritisch, onderzoekend en genuanceerd mijn mening te vormen over het binnen- en buitenlands nieuws. Behalve dan als ik stiekem op zaterdag de pagina met familieberichten doorneem. Dan denk ik alleen maar even stilletjes aan hen die gingen.

 

Naschrift redactie:

Deze keer een bijzondere  aflevering van Gezichten. Een mooie column van oud-leerling Hanneke Klaaijsen over de namen, gezichten en bijzondere gewoonten van docenten die gingen, maar haar ook voor altijd zijn bijgebleven. 


Reacties

14-05-2016

Ellen Rengers

Ik stuitte op dit artikel toen ik mijn moeders naam (Muck Rengers) bij Google intypte.
Zeer geroerd ben ik door de mooie woorden van Hanneke Klaaijsen, dat Muck's lessen haar iets geleerd hebben. Zo leeft Muck voort in de vele mensen die haar pad kruisten of een stukje mee liepen. Muck was dol op jonge mensen en beleefde veel plezier aan het lesgeven aan haar leerlingen op het Stedelijk Gymnasium.